Son 85 Gün

İki saattir uğraştığım ve sonuna geldiğim buradaki yazım bir anda bilgisayarımın kendini kapamasıyla gittiği için çok sinirlendim ve tekrar aynı şeyleri yazabilirmiyim bilmiyorum ama deneyeceğim. Bugün Aşkımın askerliğinin 86. günü ama daha tam olarak yarılamış sayılmıyoruz çünkü geçenlerde de yazdığım gibi gittiği günden itibaren saydığım zaman yarıyı geçmemize daha tam 6 gün var. Annem yarıyı geçtikten sonra günlerin çok daha çabuk geçeceğini söylüyor, umarım beni kandırmıyordur ve gerçekten de yarıdan sonra kolay geçer günler.
Dün Hüseyin'in resimlerini aldığımdan beri her 5 dakika da bir resimlere bakıp bakıp duruyorum, hepsi birbirinden güzeller. Evde yatağımın baş ucundaki masada bir sürü resmi var, her gece yatmadan resimlere bakıp yatıyorum ve sabah yine o resimlerle uyanıyorum, böylece gözümü ilk açtığımda Hüseyin'i görmüş oluyorum ki bu çok güzel oluyor. Bir de eve gittiğimde aşkıma mektup yazabilsem çok daha güzel olacak, her gün buraya yazıyorum ve mail atıyorum diye akşama yazacak, anlatacak bir şey kalmıyor diye düşünüyorum ama onu ne kadar sevdiğimi, özlediğimi yazsam zaten sayfalar sürer. Gerçi onu ne kadar sevdiğimi 3 aydır buraya yazmaya çalışıyorum ama başarılı olamıyorum çünkü aşkımı kelimelerle ifade edilemeyecek kadar çok seviyorum.
Dün beni iş yerinden aradı, sesi çok iyi geliyordu. Daha doğrusu günlerdir Telsim'den konuştuğumuz için sesini ben iyi duyamıyordum ve dün normal hattan konuşunca birden çok iyi geldi sesi. Sesini duyar duymaz verdiğim tepki iş yerindekilerin epeyi bir alay konusu oldu, onun sesini her duyduğumda o tarz ses efektleri çıkarıyorum aslında ama dünkü epeyi bir dikkat çekti anlaşılan. Onu o kadar özledim ki yine dayanamayacak boyuta geldim galiba. Yine bir hafta sonu gidebilsem keşke yanına ama bu aralar bu olasılık çok zor görünüyor :( Şu anda sevgilimin yanında olmak için, ona sarılabilmek için herşeyimi verirdim.
Aşkım seni çok ama çok seviyorum, sen benim herşeyimsin
Not: Resimde acayip yakışıklı çıkmış benim sevgilim, bu en sevdiklerimden