Şafak 91

Bu sabah işe gelir gelmez, sevgilimden mail geldiği için güne daha bir mutlu başladım. Şeker sevgilim doğru düzgün uyuyamıyormuş, o yüzden epeyi bir üzüldüm. Bir günde toplam bir kaç saat uyuyor gibi birşey. Hep nöbet hep nöbet, çok sıkıldım şu nöbetlerden. Çavuş diplomaları gelmiş ama 1 Kasım'da vereceklermiş, yani daha 11 gün var bu şekilde nöbetlerin bitmesine. Bir de ne gereği varsa akşam dersleri olacakmış, hemde 7.30 - 8.30 arası :( tam benim onu aradığım saatler arasına ders koymaları çok insafsızca olmuş. Gündüz yapsalar olmuyor sanki, insanların tam telefonla görüşecekleri saatlere bilerek ders koyuyorlar. Neyse napayım bende 8.30 -9.00 arasında arama çalışmaları yaparım. Gerçi 2 saatte zor ulaşabildiğim telefona yarım saatte çok daha zor ama napalım. Hem belki Hüseyin telefonunu açar da rahatça cebinden konuşabiliriz, bu sefer sim kartını yanına aldı ama telefon bir arkadaşının var. 3 gündür hiç açacak fırsatı olmadı herhalde :(
Bu arada en son pazartesi öğlen konuşabilmiştik yani 2 günü dolduktan sonra ben yine sesini duyamadığım için kendimi kötü hissetmeye başlayacağım, umarım bugün konuşabiliriz. Ben akşam yarım saat deneyeceğim ama umarım Hüseyin'in uyumadığı bir anı yakalayabilirim. Çünkü dersten sonra 11.30 a kadar uyuyacağını yazmış, sonra da 12-2 arası nöbeti var, o kadar az uyuyabiliyor ki ben o uyuduğu saatte arayıpta onu uyandırmak hiç istemiyorum. Nöbetleri bir bitse de hem o hem de ben rahat etsek, şimdi bana ne oluyor derseniz. O orada uykusuz kalınca, yorulunca benim içim acıyor.
Bugün buraya çok yazamayacağım çünkü kıpırdadıkça sırtım çok ağrıyor. Ağrılarım tekrar başladı, Hüseyin'in yanındayken hiç bir şeyim yoktu, sanki tamamen geçmiş gibiydi. Buraya gelir gelmez yine başladılar, içim acıyor derken abartmamıştım gerçekten içim acıyor.
Aşkım seni çok ama çok seviyorum bitanem, umarım bundan sonra daha güzel uyuyabilirsin ve hiç sıkıntı çekmezsin.
Not: Resimler aynı gibi gelebilir ama değiller, törenden epeyi bir resim var birbirine benzeyen. Bu da onlardan biri