22 Gün

Canım sevgilim bugün seni görmeyeli tam bir hafta oldu. Ne güzeldi geçen hafta, ben iş çıkışında ofise gelmiştim, senin yanına. Saçlarının kısacık halini ilk geçen perşembe 19.30 civarlarında görmüştüm, acayip şeker olmuştun. Hem afacan çocuklar gibiydin hem de acayip yakışıklı olmuştun (zaten her zaman hem çok yakışıklı hem de çok sevimlidir benim sevgilim :) ) Dün akşam sana mektup yazabildim, yanlız mektuplarda şöyle bir problem olmaya başladı. İlk günler sadece günlük gibi yazıyordum, yaptığım herşeyi anlatıyordum. Sırf sen okurken kötü olma diye ama gün geçtikçe seni ne kadar özlediğimden, seni ne kadar sevdiğimden,.... bahseder oldum. Bu durum hiç iyi değil, 22 günün sonunda herhalde mektuplar gözyaşlarımdan buruş buruş olacak, bu da senin açından hiç iyi olmaz. Biraz toparlamam lazım kendimi... Bu arada mektupları zannedersem sana posta ile gönderemeyeceğim çünkü bana adresini hala vermedin (hala sende bilmiyorsun). Olsun problem değil, en kötü ihtimalle 22 gün sonra görüştüğümüz zaman veririm, ben gittikten sonra da okursun. Hele bir 9 Eylül olsun da gerisi kolay.
Bu blogu okuyan herkes benim seni bu kadar sevdiğime inanamıyorlar ve beni çok duygusal buluyorlar ama ben duygusal değilimdir. Sadece seni çok sevdiğimden yazıyorum bunları. Hatta bir arkadaşım blog sayesinde çok duygulandığını söyledi. Böyle yorumlar aldıkça mutlu oluyorum ama asıl önemlisi senin beğenmen, umarım sende seversin blogunu.
Bugünlük de bu kadar, seni çok seviyorum bitanem... Çalışıyor olmasam akşama kadar sana bir şeyler yazardım ama yazamıyorum. Yazarken sanki yanımdaymışsın gibi hissediyorum, sanki hiç uzakta değilmişsin gibi.
Bu arada az daha unutuyordum, dün gece anneannem aradı ve hemen anneme seni sordu, ne zaman geliyorsun, rahat mısın, Gelibolu uzak mı cinsinden bir sürü soru. Bende o esnada annemin yanındaydım ve merak etmesin ona da resim gönderirim dedim. Çok alem benim anneannem, seni sevdi galiba. Zaten o çoktan verdi beni sana :))
Bu sefer gerçekten bitiriyorum yazmayı, kendine iyi bak canımın içi