Dün akşam saat 8 de ben ablamlarda mutfakta yemek yaparken Hüseyin aramış ve ben salağı telefonumun sesini kısıkta unuttuğum için (iş yerinde yasak) duymadım ve yaklaşık 15 dakika bu yaptığım salaklıktan dolayı sinirimden neredeyse ağlayacaktım ki Hüseyin aradı ve gittiğinden beri olan en uzun telefon konuşmamızı yaptık, tabi ki acayip güzeldi. Ayın 9'unda neler yapabileceğimizin hayalini kurduk, umarım gerçekleşebilir. O hayaller bile insanı acayip mutlu ediyor. Bütün askerliği boyunca kesin Gelibolu'da olacağını söyledi, ben de ona, o zaman bende her hafta sonu orda olurum dedim. Tabi bu çok zor ama yine de düşüncesi bile çok güzel. Tam 16 gün sonra onu görebileceğimden dolayı çok heyecanlıyım. Onu düşünmediğim bir anım bile geçmiyor desem yalan olmaz.
Daha ne yazacağımı bilmiyorum ama bildiğim bir şey var, Hüseyin'i çok ama çok çok çok özledim.
Şu anda yanımda olması için neler vermezdimki...
1 yorum:
evet ben biliyorum,şahsen tanık oldum,Hüseyin'i düşünmediği saniye yok:)heheheheheheh
Yorum Gönder