Son 121 Günümüz

Aşkım, canım, bitanem, sevdiğim, sevgilim, hayatımın anlamı, kalbimin sahibi,... kısacası herşeyim; Çarşamba'dan düne kadar seninle hiç konuşamadığımız için, ben her zaman ki gibi kendimi bütün hafta sonu çok kötü hissettim. Senin sesini bir saniye dahi olsa duysaydım hiç böyle olmayacaktı. Seni her sabah, öğlen, akşam aramama rağmen, sana bir türlü ulaşamadım çünkü hem koğuşun hem de gazinonun telefonları bozulmuş. Pazartesi'ne kadar da tamir edielemeyeceğini öğrendim. Ben de ne mi yaptım, Üst Teğmen Şahip Şahin bize hem dahilisini hem de cep telefonunu vermişti tören zamanı. Düşündüm ulaşamıyorum ve çok da merak ediyorum, aradım dahilisinden ve ilk başta kırk saat rahatsız ettiğim için özür diledikten sonra Hüseyin'e ulaşamadığımı ve sağlığını çok merak ettiğimi söyledim. O da ne zaman istersek arayabileceğimizi, sağlığının yerinde olduğunu, eğer istersem beni aramasını söyleyebileceğini söyledi. Ben de hemen atladım tabi, evet çok iyi olur dedim. Akşam canım sevgilim aradı ve epeyi uzun konuştuk, ondan önce kandil dolayısıyla Reyhan Teyze'yi aramıştım. Reyhan Teyze'ye Şahip Bey'den öğrendiklerimi bir bir anlattım, çok sevindi iyi olduğunu ve Pazartesi telefonların düzeleceğini duyunca. Bir de Reyhan Teyze'ye dedim ki ben her gün Hüseyin'e mektup yolluyorum, resimleri tab ettirdim, hem size hem de ona gönderiyorum dedim. Çok sevindi tabiki de... Her gün mektup yazıyorum ya, o kadar güzel oluyor ki anlatamam, resmen yanımda oluyor o anlarda. Gerçi her an yanımda ama, mektup yazarak sanki kokusunu bile alabiliyorum :) (delirdim mi acaba) Onu o kadar özledim ki anlatamam, amma zor şeymiş hasret çekmek. Hasret çeken herkese kolay gelsin... Bugünlük yine bu kadar yazıyorum, Aşkım'ı çok ama çok SEVİYORUM...
Not: Resimlerin hepsini cd'ye kopyaladım, bundan sonra resimsiz post olmayacak. Şimdi ki resim canımın içiyle benim yemeğe gittiğimiz Gelibolu'nun en güzel yeri İlhan'da çekildi, herkese tavsiye ederim :)
Alttaki resmi garson çekti (sevgilimin uyuduğu), diğerini ben :) (onda çok yakışıklı çıkmış)