Aşkıma kavuşmama tam 4 gün kaldı ve ben tabiki heyecandan ölmek üzereyim. İlk nasıl olacak, boynuna atlamak için kendimi nasıl tutucam diye düşünmekten kafayı yiyeceğim herhalde. Gerçi Özgür (manevi abim) dedi ki ilk gördüğümde çok farklı gelebilirmiş, şimdiden kendimi hazırlamam gerekiyormuş. Çok kilo vermiş ve çok yanmış (bronzlaşmış) olabilirmiş, hatta tanımakta zorluk çekebilmişim (yok daha neler, ben sevgilimi kokusundan bile tanırım). Haftasonu ben Esralarda olduğum için ve cep telefonundan doğru dürüst konuşamadığımız için pazar günü epeyi sıkıntılıydı benim için. Aşkımın sesini tam duyamayınca çok antipatik bir insan oluyorum. Dünde tutturdum eve gidicem, eve gidicem diye. Halbuki söylesem Hüseyin'le evden konuşamadığımız zaman huzursuz oluyorum diye onlarda anlayacakardı neden o kadar ev diye tutturduğumu. Boş yere herkese işkence çektirdim antipatikliğimle... Artık haftasonları hiç dışarı çıkmasam daha iyi diye düşünüyorum, zaten 2 dakika telefonda konuşabiliyoruz, bari evden konuşalımda daha iyi duyabilelim birbirimizi. Birde ben dışarda olduğum zaman kendimi kötü hissediyorum, o orda asker ben burda geziyorum (gerçi onsuz hiç bir yerin anlamı yok). Neyseki pazar eve geldim, geldikten yarım saat sonra aradı ve epeyi uzun (en fazla 10 dakikadır) konuşabildik. Aşkımı çok ama çooookkk özledim... Not: Resimdeki abim Özgür (tanımayanlar için)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder