Aşkımı en son sadece 9 gün önce görmeme rağmen, onu nasıl özledim nasıl özledim anlatamam. Eminim bu satırları okuyan insanlar (Hüseyin ve ben dışındakiler) abarttığımı düşünüyorlardır ve hep aynı şeyleri tekrarladığımı düşünüyorlardır ama bu durumu yaşamayan anlayamaz diye düşünüyorum. Bundan bir yıl önce biri bana gelse ve deseydi ki, birini bu kadar sevebilir misin, onun için canını verebilir misin, asker yolu bekleyip onu deliler gibi özleyebilir misin? Ben büyük bir ihtimalle güler geçerdim ve derdim ki, bu devirde böyle aşklar kalmadı. Ama şimdi düşünüyorum da Hüseyin'i kendi canımdan çok daha fazla seviyorum ve onu cidden deliler gibi özlüyorum...
Dün öğlen Reyhan Teyze beni aradı ve hafta sonu ne yapıyoruz, gidiyor muyuz dedi. Bende ona dedim ki Hüseyin'in çarşı izni alıp alamayacağı belli değil ve belki de vermeyebilirlermiş ama eğer verirlerse kesin gelirim sizinle dedim :) Reyhan Teyze o kadar şeker ki anlatamam (aman Maşallah) Neyse bunun üzerine bu haberi Hüseyin'e verebilmek için epeyi bir süre (yaklaşık 3 saat) onu aradım ama malesef bu müjdeli haberi ona veremedim. Ama bugün ne yapıp edip ulaşacağım ona, en kötü ihtimalle Üst Teğmen Şahip Şahin'i ararım, ondan sorarım izinli olup olamayacağını. Sonuçta bir çözüm yolu bulurum ben :)
Dün sevgilimin sesini duyamadığım için bugün tahmin edilebileceği üzere yine sinirliyim. Bir de bu sinirimin üstüne genel müdürüm Orhan Bey beni yine acayip sinir etti. Niye mi, her zaman ki gibi yine haksız yere bağırıp çağırdı, bir insanda bu kadar kompleks olmaz ki. Artık ufak ufak alışıyorum derken, her seferinde daha büyük kompleksliğiyle karşılaşmam bu işten bir an önce çıkmam gerektiğini düşündürtüyor bana. Ben buraya azarlanmaya gelmedim ve kimse beni yapmadığım bir şey yüzünden suçlayamaz. Hüseyin şimdi burda olsa kesin başka iş aramam için beni teşvik ederdi ama o yok :( Ona da hiç bir şey söylemiyorum bu konuda, üzülmesin boş yere diye ama cidden dayanacak gücüm kalmadı. Çok kısa zamanda haberleşmeyle ilgili bir işte beni görürseniz hiç şaşırmayın. Burada tam anlamıyla Elektronik Mühendisliği de yapamıyorum artık, sürekli teklif sürekli ıvır zıvır işler. Yok reklammış, yok broşürmüş, yok bilmem ne...
Neyse bugün yine çok konuştum, benden bu kadar, yarın görüşmek üzere. Sevdiceğimi çok ama çok çok çok özledim... Ve onu herşeyden çok SEVİYORUM :) Not: Resim tam yemin ederken çekilmiştir, yine çok yakışıklı benim sevgilim :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder