Aslında buraya ayrılırken hissettiklerimi yazmayacaktım çünkü Hüseyin bunları okuyabilir ve okuyunca da üzülebilir ama çok yazmak istedim.
Pazar günü Hüseyin bütün gün bir değişikti, daha bir sessiz olmuştu. Bende ona her seferinde üzülecek bir şey yok, ben yine geleceğim, hem düşünmemiz gereken ve düşününce sevineceğimiz nişanımız var diye bir şekilde hem onu hemde kendimi avutmaya çalıştım...
Ama ayrılma saatine yarım saat kala içimi bir sıkıntı kapladı ki anlatamam, korkunç bir şeydi. Bir yandan kendimi tutmaya çalışıyorum ağlamamak için, bir yandan da nasıl tutacağımı bilemiyorum. Saat 4'te onun arkadaşlarıyla buluşması ve ufak ufak "Fabrika'ya" gitmesi gerekiyordu, bende onunla arkadaşlarının gelmesini bekledim. Tabiki kendimi tutamadım, başladım ağlamaya ama görmesin diye epeyi bir çaba sarfederek. Aşkım gördü tabiki...
Daha sonra 5'e kadar iki arkadaşıyla sahilde bir yerde çay içtik ve saat tam 5'te beni Esralar'ın yanına bıraktı. Bu sefer kendimi tutabildim ve ağlamadım ama arkasını döner dönmez çok kötü oldum ve tabiki ağladım. Çok değişik bir ayrılıktı ve cidden çok zordu.
Allah başka ayrılıklar vermesin, bu yine bir şey değil, 127 gün nedir ki, göz açıp kapayana kadar geçecek diye ümit ediyorum...
Not: Resim aşkımdan ayrılmadan tam 5 dakika önce :(
3 yorum:
hüseyin abinin saçları böyle daha güzel olmuş bence. hayırlı tezkereler ona.
ehuehuehu Seloşi bu kim ya:)ay yazdıklarını okuyunca çok duygulandım....
:) kim bilmiyorum tatlım ama cidden okuyunca duygulanıyor insan. Asıl sen Ayşen'in yazdıklarını görsen daha çok duygulanırsın (bir üsttekine yorum yazmış o). Şimdi mailleşiyoruz onunla...
Yorum Gönder