Şafak 127

Bugün şafağa tam 127 gün var, Ekim'in 10'unda bu rakam çift hanelilere düşecek (yani 99'a), 30 Ekim'de ise geri sayımda illere geçilecek (yani 81 ilin sayımı). Kısacası öyle çok da bir zamanımız kalmadı (Polyannalığım tuttu yine).
Ben ayın 24'ünde yani doğumgünümde Hüseyin'in yanına gitmeyi düşünüyorum ama gidemeyebilirim. Nedeni ise Hüseyinler'in Ekim başında denetimleri olduğu için bu aralar epeyi bir sıkı tutuyorlar ve Ekim'e kadar çarşı izni bile vermeyebilirlermiş. Vermeseler de denetleme geçtikten sonraki ilk izin verdiklerinde giderim napıyım. Büyük ihtimalle Reyhan Teyze ile gidebilirim (tabi onun doğalgaz işleri biterse o zamana kadar). Dün Reyhan Teyzeyle konuştum, evde tadilat olduğundan gelemeyebileceğini ama biterse geleceğini söyledi. Gelemese de problem değil, ben tek başıma da gidebilirim. Eğer tek başıma zor gelirse alırım kuzen Nevra'yı (kızı sürüklemiş gibi olurum ama o gelir benle diye düşünüyorum) atlarız otobüse, gideriz Gelibolu'ya akşama da döneriz kuzen kuzen :) (Kuzen nasıl fikir ama, daha senin haberin bile yok ama olsun)
Dün bütün akşam saat 7'den 9.30'a kadar Hüseyin'e ulaşmaya çalıştım ama malesef ulaşamadım. İlk 7.15'te telefon meşgul değildi ve ben çok sevinmiştim ama sevincim kursağımda kaldı çünkü o esnada malesef yemektelermiş :( 9.30'da da telefon meşgul olunca, daha fazla aramıyım dedim ama saat 10'da dayanamadım ve yine aradım. Bu sefer konuşabildik ama canım sevgilimi yatağından kaldırmışlar :( Minik kuşumu uyandırdım yani, aşkım çok çok üzgünüm, bir daha yapmayacağım bunu...
Bugünlük yine bu kadar yazıyorum, seni herşeyden çok ama çok seviyorum ve ben seni şimdiden çok ama çok özledim....
Not: Resim yakışıklı sevgilim ve benim ilk doğru düzgün sarıldığımız andan bir dakika sonra :)